Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Top 5 i inne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Top 5 i inne. Pokaż wszystkie posty
Popkulturowe polecenia Kasika na Pride Month 🌈

czerwca 19, 2021

Popkulturowe polecenia Kasika na Pride Month 🌈

Czerwiec znany jest jako pride month i z tej okazji chciałam Wam polecić książki z motywem LBGT, które lubię. Tylko w sumie jest taki mały problem, że ja w tęczowe wątki wpadłam właściwie dopiero w tym roku i wciąż przeczytałam ich bardzo mało, dlatego wciągnę na listę też filmy i seriale, bo okazuje się, że w moim popkulturowym życiu bardzo mi tego brakowało! Czasami będą to całe historie, czasami pojedyncze pary. Jeśli macie swoich ulubieńców, koniecznie dajcie mi znać!

Wiem, że wydawnictwo We Need Ya w swojej ofercie ma dużo książek z motywem LGBT i chyba większość tych, które znam ja jest od nich, także polecam zajrzeć! I nie przedłużając, przedstawiam Wam moich ulubieńców!

Oczywiście mam koszmarną pamięć do imion, także dziękuję mocno za współprace wyszukiwarce Google, która ratowała mi dupę i przypominała :)


Wszystko tak na dobra sprawę zaczęło się od Simona Spiera. Dokładniej rzecz biorąc od filmu, bo książki długo nie mogłam dorwać i w końcu udało mi się ją przeczytać na Legimi. Simon głęboko w sobie skrywa sekret i nie umie przyznać się przez światem, że jest gejem. Nawiązuje więc internetową znajomość z innych chłopakiem ze swojej szkoły, który także się nie ujawnił. Jest tylko jeden problem - Simon nie ma pojęcia, jak on się nazywa, ani jak wygląda. Zna go tylko pod pseudonimem Blue, ale bardzo szybko między chłopakami zaczyna iskrzyć. Powiedzmy sobie szczerze - to jest bardzo ciepła, przyjemna historia, która mnie osobiście doprowadziła do łez. Historia Simona i Blue jest historią miłosną, jak każde inne, chociaż jednocześnie trudniejszą. Uwielbiam w tej historii wszystko - wspaniałych przyjaciół, wspierających rodziców. Chyba ją przeczytam jeszcze raz :). Artura i Janka z Hurt/Comfort poznałam poprzez Kasię z Niekulturalnie.pl, która na instagramie przeprowadziła zaplanowaną na szeroką skalę akcję promocyjną. I zakochałam się bez reszty. Wielokrotnie uśmiechałam się pod nosem w trakcie lektury, parę razy miałam łzy w oczach (na końcówce to już w ogóle!). I choć musze przyznać, że historia jest momentami mocno stereotypowa (zwłaszcza bohaterowie), to nie sposób jej nie lubić! Jest to bardzo udany nasz polski zresztą debiut, historia ciepła, piękna i zabawna! Po Red, White & Royal Blue sięgnęłam głównie dlatego, że słyszałam dużo narzekać i chciałam się dowiedzieć, o co chodzi. To zdecydowanie najbardziej dorosła książka z tego zestawienia, ale jest przezabawna! Alex i Henry są cudowni, a gdybyście się zastanawiali, co by się stało, gdyby Pamiętnik Księżniczki był o księciu... :)


Jeśli jeszcze nie oglądaliście Julie and the Phantoms (Netflix), to co Wy tu jeszcze robicie?! Żartuje! Choć jest to wątek poboczny, byłam zachwycona jak bardzo naturalnie został wprowadzony! Alex i Willie, bo o nich mowa, to postacie, których ogromnie brakowało mi w serialach. Do tej pory gej w serialach zawsze był taki... za bardzo. A oni są tacy uroczy, niewinni, no nie da się ich nie kochać! A jak śpiewają, a jak tańczą! Ja ogromnie potrzebuję drugiego sezonu tej produkcji i równie mocno potrzebuję wiedzieć, co się stanie z tą dwójką! Widziałam pierwszy sezon pięć razy, a nie wracam do seriali, więc lepszej rekomendacji nie dostaniecie :O.


Chciałam tu już zacząć mówić o Kurcie z Glee, ale zanim zdążyłam napisać chociaż jedno zdanie, uświadomiłam się, że reprezentacja LGBT w Glee jest ogromna i Kurt chyba nawet nie jest moim ulubieńcem! Zdecydowanie jest jedną z najbardziej charakterystycznych postaci w serialu, a jego wątek momentami łapie za serce, choć czasami sama postać mnie denerwowała. Ale! W ogóle zacznijmy od tego, że Glee był serialem, którego fenomenu kompletnie nie rozumiałam (co jest dziwne, bo produkcje muzyczne mają specjalne miejsce w moim serduchu), a który ostatecznie skradł moje serce, niektóre odcinki rozbiły je na milion małych kawałków (pożegnanie Fina to jeden z najbardziej depresyjnych odcinków, jakie widziałam w życiu i nie pytajcie, jak ja mocno ryczałam tam!). Mamy tu przecież Blaine'a, Santanę i Brittany. które uwielbiam całym serduchem, a w późniejszych sezonach dostaliśmy jeszcze postać Alexa "Unique" Newella i nie zapominajmy o trener Beiste, która w bodajże ostatnim sezonie przeszła operację zmiany płci i absolutnie każdą z nich uwielbiam! A niektórych piosenek słucham do dziś ;)


Te trzy piękności, to bohaterki serialu The Bold Type (Dziewczyny nad wyraz), produkcji, którą odkryłam w tym roku (4 sezony są obecnie na Netflix) i choć w serialu każda z dziewczyn zmaga się ze swoją seksualnością, nas tematycznie obchodzi Kat, czyli ta ciemnoskóra pięknotka po lewej. W trakcie serii Kat odkrywa w sobie pociąg do kobiet, ostatecznie opisuje się jako bisexualną, a my dostajemy ogromny i ważny wątek po pierwsze odkrywania swojego ja, swojej tożsamości, cudowny związek, ale też spojrzenie na społeczność lesbijską i jak reagują one na osoby z zewnątrz i na fakt, że jedna z nich nie jest "stuprocentową lesbijką". To jest ogromnie mądry i ważny serial o kobietach dla kobiet, który mówi, że mając dwadzieścia parę lat nie musisz być poukładaną superwoman na wysokim stanowisku z własną chatą i gromadką dzieci, a twoje życie ma prawo się posypać. Gorąco polecam!


Tutaj tak naprawdę chodzi mi o cału uniwersum, bo Love Victor jest jakby spin-offem Love, Simon. O książce mówiłam wcześniej, ale wszystko zaczęło się od filmu. KOCHAM! A scena na diabelskim młynie na samym końcu rozpuszcza moje serce za każdym razem. Dlatego wiedziałam, że na pewno obejrzę zmagania Victora. To cudowny dzieciak, trochę taki fajtłapowaty, strasznie zagubiony, ale totalnie uroczy. Finał sezonu? Tak się nie robi! Jeszcze nie miałam okazji obejrzeć drugi, ale totalnie uwielbiam tą historię. Oglądałam z całą gamą emocji - śmiałam się, płakałam, wzruszałam. Pełen pakiet! Słyszeliście, że początkowo serial ten został wyprodukowany dla Disneya? Dlatego pierwszy sezon jest taki słodko pierdzący (ale w sposób, który uwielbiam), a drugi ma być trochę doroślejszy :D. To kolejna historia trochę o coming out, ale kurde. Moje serducho się raduje, a ten odcinek, kiedy Victor spotyka Simona i Brama? No serce się raduje!


9-1-1: Lone Star (9-1-1: Teksas), czyli serial, do którego miałam bardzo mieszane uczucia (głupia ja), przy którym na początku śmiałam się, że jest poprawny politycznie do bólu (głupia ja x2), ale jezu, jak ja uwielbiam tą ekipę! Nie wiem na co czekam bardziej, na oryginał czy spi-off, ale oba dostarczają mi tyle emocji co tydzień, że ciężko czasami to udźwignąć. Ale do rzeczy! TK i Carlos - bo proszę Was, nie dość, że piękne buźki, mają nieziemskie charaktery, to na dodatek ich związek to taki, który sami chcielibyście mieć. W serialu występuje jeszcze transseksualny Paul Strickland, ale był temu jeden, może dwa odcinki, ale były naprawdę mocne. 


Travis ze Station 19. Poza ochami i achami chyba nie mam już nic do powiedzenia, bo absolutnie uwielbiam ta postać i strasznie nie lubię, jak bardzo dostaje ona po tyłku! Uwielbiam wstawki z przeszłości i ukazanie związki z Michaelem (🧡). Chyba głównie dla niego wciąż oglądam ten serial. 



W sumie tak patrzę, że brakuje mi tu filmów, ale na chwilę obecną poza Love, Simon nie kojarzę za bardzo nic, co by skradło tak mocno moje serducho. Jestem człowiek ogromnie chaotyczny, dlatego mam nadzieję, że ma to jako tako ręce i nogi. Przyznam szczerze, że przed tym 2021 w literaturze omijałam skrzętnie cały ten dział, ale ostatnio mam ogromną ochotę na takie książki, dlatego jeśli macie jakichś swoich ulubieńców, koniecznie dajcie znać! Kilka już na mnie czeka, ale chętnie zobaczę Wasze propozycje.

I mam nadzieję, że w przyszłym roku, jeśli wpadnę na chęć zrobienia takiego postu, będę mogła Wam przybliżyć większą ilość ulubieńców!

Dzień psa! Moje ulubione (wybrane) psie dzieła!

lipca 01, 2020

Dzień psa! Moje ulubione (wybrane) psie dzieła!

Halo, kochani, wiecie, że 1 lipca świętujemy dzień psa? Z tej okazji chcę się z wami podzielić moimi ulubionymi dziełami o psach. Nie obiecuje, ze będzie krótko, bo psy to moja totalna słabość ;) Na dzień dobry tym, którzy jeszcze nie znają - przestawiam moja kruszynkę :)


No dobrze, jedziemy z tym koksem ;). Zaczniemy od... książek!

Marley i ja - John Grogan ❤️

Dostałam ta książkę dawno temu chyba na gwiazdkę od brata i absolutnie nie byłam z niej zachwycona. Wtedy chyba nawet nie lubiłam powieści z psem w roli głównej. Ale pewnego dnia się przemogłam i przeczytałam. I przepadłam. A potem przeczytałam drugi raz i dotarły do mnie emocje. I Boże, jak ja płakałam! A musicie wiedzieć, ze wtedy mogłam naliczyć może z 5 książek, nad którymi płakałam. Dalej rzadko mi się to zdarza, w zeszłym roku zdarzyła mi się może jedna ;). Jest to przepiękna opowieść o przywiązaniu nieidealnych właścicieli do najgorszego psa świata, ale jest to naprawdę idealna więź! Do dziś wspominam ja z uśmiechem.


Był sobie pies - W. Bruce Cameron


To chyba najnowsza książka w tym zestawimy, która zniszczyła moje wyobrażenie na temat relacji człowiek-pies. Mieliśmy być z Ozzym jak Bailey i jego chłopiec, jak Czkawka i Szczerbatek, ale zdecydowanie bliżej mu do Marleya. Piękna, pełna uczuć, wzruszająca książka o psiej lojalności. Cudo!

Sztuka ścigania się w deszczu - Garth Stein
To jest książka, przy której przez prawie 90% bawiłam się... źle. Filozoficzne podejście do życia Enzo mnie denerwowało, dziewczyna jego pana to już w ogóle działała mi na nerwy. Ale to zakończenie.... Płakałam tak mocno, że nie mogłam się uspokoić i chyba nawet przeżyłam kaca książkowego po tej historii. Dla takich zakończeń człowiek żyje, moi drodzy.

Błyskawica - James Oliver Curwood
Taka chyba mniej popularna książka, ale zrobiła na mnie ogromne wrażenie i wspominam ja dobrze aż po dziś dzień. I pewnie czytałam ją z 10 razy. Choć obecnie już nie mam styczności z autorem (jak to się stało, muszę wrócić!), to w gimnazjum pałałam ogromna miłością do Jamesa Olivera Curwooda. Błyskawica jest niesamowita historią półdzikiego psa, która zdecydowanie żyje w cieniu Białego Kła. A szkoda!

Szara Wilczyca i Bari - syn szarej wilczcy - James Oliver Curwood
Moja gimnazjalno-licealna miłość! Jedyne książki, które w tamtych czasach chciałam mieć na półce i do których regularnie wracałam. Zdecydowanie muszę je przeczytaj jeszcze raz. I choć nie są one o psach, a o wilkach, to z przyjemnością umieszczam ja na liście. Szara wilczyca opowiada historię tytułowej wilczycy, zaś Bari skupia się na jej synu. Koniecznie przeczytajcie, jeśli nie znacie!


Jest szansa, że coś pominęłam, ale to są te, które wpadają mi na myśl jako pierwsze ❤️ Białego Kła nie umieściłam tu z premedytacja, bo zwyczajnie nie pamiętam tej książki, może jej nie czytałam, nie pamiętam no, wybaczcie.

Filmy

Był sobie pies (2017) i Był sobie pies 2 (2019)



Halo, Bailey i jego chłopiec! Kocham, uwielbiam i jest to prawdopodobnie jedyny film o piesach, na których płaczę już na zapowiedzi. Uwielbiam to, w jaki sposób jest przedstawiona relacja człowiek-pies i te psie rozterki. Chyba nigdy nie jest się za dużym na tego rodzaju filmu.

Piorun (2008)

Jakże by mogło zabraknąć klasyki animacji! Pioruna poznałam już dawno temu i lubię do niego od czasu do czasu wracać. Po za tym, hellou, czy mały Piorun gryzący pluszową marchewkę nie jest najsłodszą rzeczą, jaka kiedykolwiek widzieliście? Kolejna wspaniała opowieść o przyjaźni i dojrzewaniu.

Przygoda na Antarktydzie (2006)

Ten film jest tak przejmująco smutny momentami, ale po raz kolejny dowodzi, jak niesamowita jest więź między człowiekiem i psem i ile tak naprawdę jest w stanie poświecić ten drugi, aby odzyskać przyjaciół.

Śnieżne psy (2002)

Boże, ten film jest już pełnoletni! Choć jest to momentami głupiutka komedia, to jednak mam do niej ogromny sentyment i za każdym razem bawię się równie dobrze. Co coraz rzadziej mogę powiedzieć o filmach dzisiaj.

Biały Kieł (1991)

Jedyna słuszna ekranizacja Białego Kła. Widziałam miliona razy, zawsze się zachwycam. I wilk faktycznie przypomina wilka. Choć nie jest to typowo opowieść o psie, to jednak odgrywa on tutaj dużą rolę. No i, proszę, jest praktycznie wilkiem, który został udomowiony!

Mogłabym jeszcze długo, ale nie chcę zrobić z tego tasiemca, no i mamy jeszcze przyszły rok. Powiedzcie mi o swoich ulubionych produkcjach, serialach i książkach, czekam niecierpliwie! A może znacie jakieś seriale? ;)
6 zakończonych seriali, które mogę oglądać w kółko

stycznia 22, 2019

6 zakończonych seriali, które mogę oglądać w kółko

Są takie seriale, które w moim serduszku zajęły bardzo specjalne miejsce. Czasem za sprawą aktorów, czasem fabuły, czasem tematyki, a czasem za sprawą całego tego komba i nieziemskiego klimatu, do tego są niebanalne, nietuzinkowe, a niekiedy wręcz przeciwnie - całkiem zwyczajne. Coś jednak sprawia, że nawet obejrzenie pięćsetny raz tego samego odcinka sprawia, że oglądam go z zaciekawieniem :) Pierwotnie miało być pięć, ale nie wyszło :)

Merlin (2008-2012)


 5 sezonów / 65 odcinków / 45 minut

Merlina po raz pierwszy obejrzała chyba na AXN, bardzo wybiórczo, bo czasem trafiałam na odcinki, ale już wtedy byłam kupiona przez serial. Gdy dorwałam wszystkie odcinki, obejrzałam je od początku do końca, potem drugi raz z M, który też serial wciągnął i oglądam za każdym razem, gdy gdzieś widzę :) Do tego widziałam, że jest na Netflix, więc korci mnie, żeby obejrzeć go sobie znów. Urzeka mnie w serialu chyba wszystko, choć z początku nie znosiłam Morgany i aktorki, która ją gra. Magia, smoki, rycerze i czarodzieje to totalnie moje klimaty. Podejrzewam, że dużą część mojego zachwytu stanowi fakt, że jest to opowieść z punktu widzenia Merlina, a zabawny, nieporadny czarownik szybko skrada nasze serca. 

Przez długi czas moje bezapelacyjne numer !

Grimm (2011-2017)


6 sezonów / 126 odcinków / 43 minuty

Z Grimmem była zabawna historia, że widziałam, że coś takiego wyszło i chciałam to zobaczyć, ale online był praktycznie niedostępny. Potem o nim zapomniałam i znalazłam go na nowo kilka lat później, gdy było pełnych pięć sezonów i szósty był w trakcie, a zanim dokończyłam oglądać szósty już był w całości i nawet nie wiedzie, jak smutno mi było, gdy się okazało, że był ostatni! Ale jakie tam było zakończenie, o mamo! Myślę, że przez Grimma parę razy poszłam spać zdecydowanie za późno ;)

Podobnie jak w przypadku Merlina, widziałam drugi raz z M + niezliczone powtórki na też chyba AXN ^. Mroczny klimat, potwory pod postacią ludzi, morderstwa... Uwielbiam. I to nawiązanie do braci Grimm, do których opowieści mam słabość - zwłaszcza do tych oryginalnych, bardziej brutalnych. To, co jeszcze uwielbiam w serialu to fakt, że jest piękną zamkniętą historią z sensownym rozpoczęciem, rozwinięciem i zakończeniem, przez które nie czułam się oszukana, a mega usatysfakcjonowana. No i kocham Truble. 

Kości (2005-2017)


12 sezonów / 246 odcinków / 43 minuty

Kości były serialem, który oglądało się całą rodziną - niedziela, godzina 20:00 Polsat. Cokolwiek robiłam, zawsze do 20 było skończone, bo o 20 leciały Kości!  Trwało to tak gdzieś do trzeciego sezonu, potem przeszkadzała nauka, praca i już nie dałam rady, ale wróciłam w okolicach ostatniego sezonu, tym razem obejrzałam ciurkiem od początku do końca, płacząc na ostatnim sezonie, że to już koniec (i na kilku innych sezonach).

Kości są serialem, który uwielbiam i który przekonał mnie, że detektyw/policjant/agent FCI/niepotrzebne skreślić + patolog to duet, który uwielbiam, kocham i wielbię, no i zdecydowanie Brennan & Booth to moje numer 1 wśród takich par i to nie tylko służbowych! Nie ma tutaj chyba postaci, której nie lubię, odkopywanie ciała w różnym stadium rozkładu nigdy mnie nie nudziło, postacie epizodyczne są boskie. Dobra, nie znosiłam dyrektora Instytutu w pierwszym sezonie, ale na szczęście zastąpili go Camille <3. A finał serialu? Matko boska, co za emocje i cudowne podsumowanie tych dwunastu lat!

Glee (2009-2015)


6 sezonów / 121 odcinków / 41-45 minut
 
Musicale są czymś co chłonę. Dajcie mi film, w którym śpiewają i tańczą i robią to z sensem, a gwarantuję, że nie oderwę się od ekranu i będę to oglądać z bananem na ryju.  Glee mnie kupiło bezapelacyjnie, oglądałam to z prawdziwą przyjemnością, nie zliczę nawet ile piosenek znam na pamięć i ile z nich wylądowało na mojej playliście. Mimo iż jest tutaj mnóstwo postaci, których nienawidzę, to w ostatecznym rozrachunku ciężko było się z nim pożegnać i wciąż lubię wynajdywać poszczególne występy i piosenki na YT :)

Jak poznałem waszą matkę (2005-2014)


9 sezonów / 208 odcinków / 22 minuty

Serial polecało mi dużo osób, ale długo nie mogłam się zebrać i pewnego dnia sięgnęłam po niego, bo potrzebowałam czegoś lżejszego, komediowego, w odskoczni od tych wszystkich mrocznych seriali... I przepadłam! Kultowe już teksty, ulubione postacie i wątek żony Teda - tu chyba płakałam na zakończeniu dla samego faktu, że się zakończył. I też wiele razy siedziałam po nocach oglądając i śmiejąc się sama do siebie. A do tego 1 stycznia dodali na Netflix! Może noworoczny maraton? :D

Gotowe na wszystko (2004-2012)


8 sezonów / 180 odcinków / 42 minuty

Gotowe na wszystko nie przekonały mnie od samego początku, bo minęła chwila, zanim wciągnęłam się w klimat niepracujących gospodyń domowych. Ale pomimo pierwszego wrażenia, szybko pokochałam serial i polubiłam każdą z gospodyń, choć na początku stanowiło to nie lada wyzwanie. Wkręciłam się w serial i z zapałem śledziłam losy bohaterek. Do dziś chętnie oglądam przypadkowe powtórki, choć przyznam szczerze, że nie pamiętam zakończenia.

Macie takie seriale?
5 ekranizacji książek, które kompletnie mnie zawiodły

stycznia 01, 2019

5 ekranizacji książek, które kompletnie mnie zawiodły

Czytanie obecnie idzie mi dość powoli, a z podsumowaniem rocznym właśnie walczę, więc trochę posucha na blogu panuje. W międzyczasie pragnę Was przedstawić 5 ekranizacji na podstawie książek, które uwielbiam, bądź mam do nich sentyment, które były, mówiąc kolokwialnie, do dupy.

1.  Eragon (2006) na podstawie Eragon - Christopher Paolini (Dziedzictwo, tom 1).


Nawet już nie pamiętam, jak do tego doszło, że sięgnęłam po Eragona, ale za nastoletnich czasów tej fantastyki czytałam jednak o wiele więcej (a potem odkryłam kryminały). Samego Eragona czytałam chyba z trzy razy, choć sama seria pozostaje niedokończona. Byłam wniebowzięta pięknymi smokami, historią napisaną przez piętnastolatka (wydaje mi się, że wówczas nie było to takie częste i chyba sama byłam w tym wieku i marzyłam o napisaniu własnej książki :)) Uwielbiam tą historię i gdyby nie fakt, że kompletnie szkoda mi na to czasu, przeczytałabym jeszcze raz. 

Film jest co najmniej klapą. Nie mówię już o fabule, bo wiadomo, że przerobienie pięciuset stronicowej książki i to jeszcze fantastycznej w nawet nie dwugodzinny film musi się skończyć źle.  Nie wiem, co zawiodło, czy obsada, czy budżet, czy wyobraźnia grafików, ale to, co mnie najbardziej boli w filmie, to Saphira. Nigdy chyba nie widziałam tak beznadziejnie zrobionego smoka i mimo, że od premiery filmu minęło 12 lat, wciąż mnie to boli. 

2. Siódmy Syn (2014) na podstawie Kroniki Wardstone - Joseph Delaney.



Jeśli dobrze pamiętam fabułę, to nawiązuje ona do może pierwszych dwóch tomów serii, albo kompletnie olała chronologię i wzięli sobie wybrany wątek. Była tak chujowa, że już nawet nie pamiętam, o co chodziło. Popieram znaną obsadę, jak najbardziej, ale żeby z cudownej opowieści zrobić kino familijne? No bez jaj. Zakon Sokoła? Jaki kurfa zakon? I czemu ten Ben jest taki stary?! Nie, nie, nie, nie, nie.

Kroniki Wardstone odkryłam w bibliotece, zachwyciłam się okładką, a treść wciągnęła mnie na tyle, że przeczytałam praktycznie wszystko od Delaneya, co dorwałam, a kolejnych tomów szukałam między półkami. Ale to, co zrobili z filmem? Czasem nie trzeba wiele, żeby zepsuć historię, ale tutaj się postarali!

3. Percy Jackson i Morze Potworów - na podstawie Percy Jackson i Morze Potworów - Rick Riordan (Bogowie Olimpijscy, tom 2).

Tu było o tyle zabawnie, Że najpierw obejrzałam dwie pierwsze części filmu i byłam oczarowana  historią, bohaterami, chyba wszystkim. No a potem przeczytałam książki... I nie mogłam uwierzyć, jak można sobie tak podciąć skrzydła. Gdyby dobrze to rozwarzyć, Percy mógłby być drugim Harrym Potterem, a może nawet czymś lepszym. Ale po co, skoro w drugim filmie można zabić głównego antagonistę, który w książce żyje przez pięć tomów?! Szkoda słów...

4. Mroczna Wieża - na podstawie Mroczna Wieża - Stephen King (Mroczna Wieża, tom 1)


Mroczna Wieża nie jest właściwie książką, którą lubię... Właściwie ciężko mi powiedzieć, w jakiej kategorii bym ją umieściła, ale tak sknoconego filmu to ja już dawno nie widziałam. Podobnie jak w przypadku Percy'ego najpierw obejrzałam film. Po książkę sięgnęłam głównie dlatego, że wiedziałam gdzieś tam w głębi, że jest to na podstawie książki, a sam film był tak beznadziejnie zrobiony, że nie wiedziałam, o czym jest. 

Zaczynając już od pierwszych minut, mam wrażenie, że wchodzimy w środku akcji... Zabrakło mi jakiegoś czystego wstępu, wyjaśnienia, czegokolwiek i nie doczekałam się go w trakcie filmu. Zakończenie też nie było jakiegoś super i w ogóle przez większość filmu miałam wrażenie, że czegoś mi jednak brakuje, oglądałam z wtf?! na twarzy...

I czarny Roland, kurwa serio?! Przerobić kowboja, białasa pełną gębą na czarnego? Kocham cię, XXI-wieku...

5. Harry Potter i Czara Ognia - na podstawie Harry Potter i Czara Ognia - J.K. Rowling



Jestem z tych, którzy razem z Harrym Potterem dorastali - byliśmy w podobnym wieku i gdzieś tam po cichu wciąż czekam na mój list (chociaż w tym wieku to już tylko Gandalf mi został...). Książki absolutnie kochałam, znałam je wręcz na pamięć, nawet brałam udział w teście wiedzy o Harrym :D. O ile pierwsze części filmów przyjęłam z radością i świetnie się na nich bawiłam, o tyle Czara Ognia klimat zepsuła, zrównała z ziemią i brakowało, żeby jeszcze podeptała i splunęła.

Nie zrozumcie mnie źle, kocham tę część ze smokami (losowanie miniaturek smoków - wciąż takie chce!), Hagrid nie zawodzi jak zwykle, ale to chyba jedyne takie plusy... Zacznijmy od tego, że w czwartej części Potter wygląda jak menel. No bo naprawdę, ta fryzura... W trzeciej im się to prawie udało, w czwartej wygląda jak zapuszczony człowiek, który w życiu nie słyszał o fryzjerze... Jego nieudane flirty z Cho są godne pożałowania, kłótnie Rona i Hermiony ciężko się ogląda. W tej części wkurza mnie chyba wszystko!

Najbardziej jednak boli mnie to, jak ucięta została fabułą. Lekcje opieki nad magicznymi zwierzętami, sklątki tylnowybuchowe... Naprawdę chciałam to zobaczyć na dużym ekranie, a niestety wątek magicznych zwierząt został kompletnie olany. Jeśli dobrze pamiętam, w labiryncie też były, a filmowy labirynt i sceny w nim wołają o pomstę do nieba. Był potencjał wyszła kicha...

A Wy jak myślicie, co Was rozwaliło na łopatki i jakich filmów nienawidzicie? :)
Copyright © Kasikowykurz , Blogger