Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura australijska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura australijska. Pokaż wszystkie posty
Kylie Scott - Druga szansa

maja 03, 2022

Kylie Scott - Druga szansa

Po pierwsze dziękuję za okładkę, która mnie nie straszy na dzień dobry i zrywa ze stereotypem, że jeśli to romans to koniecznie musi widnieć na nim goła męska klata. Otóż nie, moi drodzy, takie okładki są okropne... Chociaż raz dostaję naprawdę ładne zdjęcie ładnej buzi, na które patrzy się z przyjemnością. Chociaż raz...

Co do samej książki... To moje drugie podejście do Scott i wciąż nie mam wyrobionego zdania. Poprzednia jej książka w ogóle mi się nie spodobała, wywołała zbyt wiele sprzecznych uczuć, choć do samego pióra nie mogę się przyczepić, bardzo przyjemnie się jej słuchało, dostałąm też fajne audio. Jako, że nie lubię wyrabiać sobie opinii na podstawie tylko jednej książki, bo każdy ma lepsze i gorsze chwile, to sięgnęłam po najnowszą (no i ta okładka!). I wciąż nie wiem.

Miała momenty, w których uśmiechałam się głupkowato pod nosem, parę naprawdę świetnych momentów i mnóstwo zabawnych. Wiele też takich, które albo nie wywołały we mnie uczuć, albo sprawiły, że czułam się trochę dziwnie, bo były jakby wyrwane z innego świata (chyba wszystkie sceny z psem xd). Sam pomysł na fabułę - mam co do niego mieszane uczucia, ale może dlatego, że strasznie mi przypomina książki z serii Rock Chick - właściwie jakbym czytała tamtą historię, ale z innymi bohaterami i nie tak świetną. Motywy świetne, ale hej, jakby kopiuj-wklej.

Nie do końca się polubiliśmy. Mam takie nieodparte wrażenie, że czasami ta książka jest zbyt infantylna, nierówna i nie wiem, czy to kwestia pióra autorki, czy tłumaczenia. Tak czy siak - bohaterowie całkiem spoko, choć miłości z tego nie uklepię. Cudownie sprawdza się jako przerywnik pomiędzy innymi książkami, bo przy niej aż się obudziłam, to była dokładnie taka lekkość jakiej potrzebowałam, ale raczej nie zostanie ze mną na zawsze.

Tytuł: Druga Szansa
Tytuł oryginału: Repeat
Autor: Kylie Scott
Seria: Larsen Bros (tom 1)
Stron: 296
Format: TTS
Wydawnictwo: Wydawnictwo Luna

Sophie Gonzales - Perfect on paper

marca 26, 2022

Sophie Gonzales - Perfect on paper

Perfect on papier to książka, w której błyskawicznie się zakochałam… i której za cholerę nie potrafię podsumować, bo mam nieodparte wrażenie, że nieważne co powiem, nie odda to jej niezwykłości. I żałuję, że brakuje mi czasu, aby takie książki czytać kilka razy pod rząd, żeby wyciągnąć z nich wszytko co najlepsze. Bo historia Darcy to ten rodzaj historii, do których kiedy z przyjemnością wracałam po kilka albo kilkanaście razy!

Darcy Philips w szkole prowadzi anonimową poradnię w nieużywanej szkolnej szafce. Jej mama pracuje w tej samej szkole, dlatego z łatwością wyłączyła szafkę 89 z użycia. Wszytko idzie bez problemu, dopóki chłopak, którego nienawidzi, Alexander Brougham, czaruś z brytyjskim akcentem, przyłapuje ją jak wyciąga listy z owianej legendą szafki. Plan chłopaka jest prosty - on nie wyda jej sekretu i pozwoli dalej działać, za to ona użyje swoich magicznych zdolności i pomoże odzyskać byłą dziewczynę.

Po czasie trochę zatarły mi się szczegóły co do szczegółów, głównie wyglądu bohaterów i jestem prawie pewna, że Darcy ma mieszaną narodowość, ale zabijcie mnie - nie pamietam tego. Na szczęście zostało najważniejsze - fabuła i to, jakie emocje odczuwałam podczas lektury i jestem prawie pewna, że ja do tej historii jeszcze wrócę. 

Mamy tu poruszony bardzo ważny temat, bowiem Darcy jest biseksualna i na kartach książki przechodzi swego rodzaju kryzys, zastanawiając się nad swoją tożsamością i czy jest dobra w byciu queer. I jak dla mnie to zostało napisane naprawdę dobrze! W niewymuszony, nienachalny sposób. Myślę, że osoby, które mierzą się z podobnym problemem łatwo odnajdą siebie w historii, a dla całej reszty świata jest to fajne spojrzenie i okazja, by spojrzeć na to z perspektywy innych. Sam pomysł, że w szkole mają Queer Club! 

No ale wracając do samej Darcy - to nastolatka jak każda inna - nieidealna, czasami irytująca, trochę pogubiona i choć w historii nie zawsze podejmuje słuszne i dobre decyzje, to jednak stara się naprawić sytuacje i stosunki z osobami, stara się. Przede wszystkim postacie ze sobą rozmawiają, nie strzelają fochów, nie odwracają się plecami do siebie, tylko faktycznie starają się naprawić popełnione błędy. 

Po prostu ją przeczytajcie! ;)

Tytuł: Perfect on paper
Tytuł oryginału: Perfect on paper
Autor: Sophie Gonzales
Stron: 424
Format: TTS
Wydawnictwo: Kobiece


John Flannagan - Ruiny Gorlanu

marca 24, 2022

John Flannagan - Ruiny Gorlanu

Miałam już jedno podejście do Zwiadowców, gdzieś na początku, kiedy istniały może trzy tomy, ale już wtedy wszyscy się zachwycali, wiele osób mi to polecało, a ja odbiłam się od tej książki, nie spodobała mi się i olałam to kompletnie. I olewałam tak długo, aż wyszło szesnaście tomów, nowe wydanie i na nowo wszyscy zaczęli o tej serii mówić. I tym razem się nie odbiłam. Ba! Stwierdziłam, że to jest całkiem fajne i idealnie wpasowuje się w moje obecne upodobania.

Will jest dwunastolatkiem, sierotą, która całe życie marzy o tym, by zostać rycerzem. Nie jest mu to dane i ląduje pod opieką Holta, słynnego zwiadowcy. Początkowo niezadowolony, szybko odnajduje się w nowej roli. I tu jest pies pogrzebany. Jakim cudem nie odnalazłam się w tej serii, skoro tak bardzo kochałam Kroniki Wardstone, Pendragona, czy Cheruba, które mają podobny vibe? Nie wiem, co ja miałam w głowie, ale na dziś dzień stwierdzam, że zostaję i zapewne powinnam przestać zaczynać kolejne serie.

Szybko polubiliśmy się z Willem i Holtem, z zaciekawieniem śledziłam ich relację i choć przeczuwam, dokąd to wszystko może zmierzać, w niczym mi to nie przeszkadza, bo po prostu będę się dobrze bawić. Są też demony, co dla mnie podnosi atrakcyjność tej przygody o jakieś tysiąc procent. W skrócie: naprawdę porządny wstęp, choć po jej skończeniu stwierdzam, że chyba jednak trochę krótki i zbyt szybko się to wszystko działo, ale miejmy nadzieję, że w następnych tomach się to rozwinie i będzie lepiej. 

Pasuje tu słynne powiedzenie: wpadłam na chwilę, zostaję na dłużej, bo naprawdę spodziewałam się, że będzie męczarnia, a wyszłam z uśmiecham na ustach i ochotą na kolejne tomy.

Tytuł: Ruiny Gorlanu
Tytuł oryginału: The Ruins of Gorlan
Autor: John Flannagan
Seria: Zwiadowcy (tom 1)
Stron: 319
Format: audiobook (czyta Tomasz Sobczak)
Wydawnictwo: Jaguar
Amo Jones - Manik

lutego 22, 2022

Amo Jones - Manik

Ja naprawdę bardzo, ale to bardzo lubię książki Amo Jones, mimo że w każdej z nich jest cos niepokojącego, a bohaterów jej powieści powinno się raczej wysłać na terapię niż pchać ich w związki, ale przy okazji tej czuję jednak dużą dozę zawodu. 

Pierwsza polowa była taka bardzo ogromnie meh, że zostawiłam ja na długo, bo zwyczajnie mnie to przerosło, nie miałam ochoty, a zarówno Beat jak i Manik są postaciami toksycznymi i w prawdziwym życiu ich relacja nie ma prawa bytu. Sposób, w jaki ich związek powstaje i ich wzajemne... nie wiem jak to nazwać... przyciąganie? uzależnienie od siebie? Niszczą się nawzajem, jedno nie jest dobre dla drugiego, a mimo tego wszystkiego w tym środowisku tworzy się miłość. 

Druga połowa już lepsza, nawet udało mi się wciągnąć, choć nie mogę wypchnąć z głowy opisów tańca. Boże, ja nie wiem, co autorka próbowała osiągnąć, ale ja naprawdę nie mam pojęcia, co ona tańczy i jak. Mam w głowie, że wije się po podłodze i trzęsie tyłkiem. Szkoda, bo taniec miał być czymś, co jest dla bohaterki mega ważna, a wyszła z tego jakaś... karykatura?

Dlaczego, och dlaczego takie związki wciąż są gloryfikowane w powieściach? To nawet nie jest niebezpieczny chłopiec, to nie jest bad boy. To jest praktycznie psychopata i choć ja osobiście czerpię jakąś tam (tu umiarkowaną przyjemność) z lektury książki, to jednak zmęczyła mnie i mimo happy endu (wtf w ogóle) nie mogę jej polecić, bo tu nie ma zbyt wiele dobrego. Nawet dla mnie to wszystko jest zbyt pokręcone i zbyt mroczne. 

Tytuł: Manik
Tytuł oryginału: Manik
Autor: Amo Jones
Stron: 360
Format: TTS
Wydawnictwo: Kobiece

Leisa Rayven - Zły Romeo

grudnia 08, 2021

Leisa Rayven - Zły Romeo

O matko, jaka ta książka była zabawna. W swojej tragiczności, odwzorowaniu losów Romea i Julii, trudności przez jakie muszą przejść bohaterowie była ogromnie zabawna. Och, oczywiście, były momenty, w których było mi przykro i smutno. Ale ich relacja, próby przedstawienia, uch zachowanie to wszystko sprawiało, że nie mogłam przestać się uśmiechać i nawet po kilku dniach od skończenia książki na samą myśl o niej zaczynałam chichotać.

W trakcie lektury doszłam do wniosku, że ja chyba jednak nie lubię Romea i Julii, a podsumowanie ich historii i zachowania przez Ethana i Cassie wywołało uśmiech na mojej twarzy i nie mogłam nie przyznać im racji. Być może autorka też nie lubiła ich motywu! Podoba mi się takie nowoczesne podejście do tematu i otoczka prestiżowej szkoły.

Początek co prawda w ogóle do mnie nie przemówił, bo przez pierwsza 20% musiałam się dosłownie przebijać z bólem, ale było warto, bo potem przepadłam bez reszty, chcąc zrozumieć Ethana, bo to on zdecydowanie skradł moje serduszko. No i Tristan! Lubię, gdy kolejne puzzle wskakują na swoje miejsce, a ja mogę powoli złożyć postać w całość i odkryć jej motywy.

Nie jest to książka idealna, ale na pewno nie zapomnę, ile radochy i śmiechu dostarczyła mi podczas lektury.

Tytuł: Zły Romeo
Tytuł oryginału: Bad Romeo
Seria: Starcrossed (tom 1)
Autor: Leisa Rayven
Stron: 440
Format: mobi
Wydawnictwo: Otwarte
Ella Frank - Tease

października 29, 2021

Ella Frank - Tease

Tate i Logan. Logan i Tate. Aż trudno mi uwierzyć, że to już czwarty tom ich przygód i że wszystkie przeczytałam w przeciągu jednego miesiąca. W porównaniu z poprzednimi trzema mam wrażenie, że ten jest dużo spokojniejszy, bym może dlatego, że dzieje się cztery lata po wydarzeniach z trzeciego, a związek tych dwojga jest silniejszy niż kiedykolwiek.

Z przyjemnością obserwuję przemianę obojga, z uśmiechem na ustach czytam, jak porozumiewają się bez słowa, odgadują swoje myśli, odczytują subtelne zmiany nastrojów, są dla siebie podporą i przychodzą z pomocą nawet wtedy, gdy druga osoba się tego nie spodziewa. Są przykładem związku i relacji, jaką każdy z nas chciałby mieć. Przykładem relacji, jaką każdy powinien mieć.

A także przykładem tego, jak relacja z osobą, której twoja rodzina nie aprobuje może ją podzielić. Można by pomyśleć, że problem akceptacji dotyczy głównie nastolatków, ale Tate ma 33 lata, a jego matka nie rozmawia z nim od czterech lat, tylko i wyłącznie dlatego, że zakochał się w innym mężczyźnie. Zmagania obu mężczyzn z odrzuceniem przez cześć rodziny to coś, co nieodmiennie chwyta za serce i przez te fragmenty zdecydowanie najtrudniej przebrnąć, ale też w takich momentach najlepiej widać, jak silna jest ich relacja.

Czwarty tom wprowadza trochę zamieszania i kolejne pytania, na które poszukujemy odpowiedzi, ale tez pokazuje, jak ogromną drogę przebył Logan. Gdy go poznaliśmy, szukał numerków na jedną, był związkofobem i generalnie strasznym kutasem ;). A teraz? Serce puchnie z dumy i ja już od początku wiedziałam, jak ta historia się skończyć a teraz tylko niecierpliwie wyczekuję, żeby się dowiedzieć, jak do tego dojdzie.

Ta historia z każdym tomem jest coraz lepsza, a ja jestem ogromnie wdzięczna, że zdecydowałam się rozpocząć tą przygodę.

Tytuł: Tease
Tytuł oryginału: Tease
Seria: Pokusa (tom 4)
Autor: Ella Frank
Stron: 354
Format: mobi
Wydawnictwo: EverAfter Romance
Ella Frank - Try. Take. Trust

października 07, 2021

Ella Frank - Try. Take. Trust

W tym roku odnajduję tyle nowych ulubionych par, że ciężko mi już za nimi nadążyć, ale ta zdecydowanie jest wyjątkowa i zostanie ze mną na dłużej, bo zapoznała mnie z zupełnie nowym gatunkiem, do którego z chęcią wrócę i przekonam się, czy to coś na dłużej, czy po prostu uwielbiam Tate'a i Logana!

Logan jest wyszczekany, krnąbrny, zadziorny i gdy coś sobie upatrzy, zrobi wszystko, żeby to dostać. Na codzień jest prawnikiem, współprowadzi własną kancelarię ze swoim przyrodnim bratem Colem, który nie do końca aprobuje jego styl życia. Logan bowiem nie akceptuje związków, z nikim nie spotyka się na dłużej, a jego relacje ograniczają się do szybkich numerków. 

Tate pracuje za barem, przez większość życia haruje na dwa etaty, a klienci go kochają. Jest właśnie w trakcie rozwodu ze swoją wkrótce-już-byłą żoną z piekła rodem i niemoralna propozycja Logana sprawia, że czuje się on zaszokowany i zniesmaczony, ale uparty facet ciągle go nagabuje i rzuca mu wyzwanie: skąd masz wiedzieć, że tego nie lubisz, skoro nigdy nie próbowałeś?

Powiedzmy sobie szczerze: bardzo łatwo jest się zniechęcić w trakcie pierwszego tomu, bo ja osobiście na początku Logana po prostu nie lubiłam. Całym sobą przedstawiał postawę aroganckiego dupka, któremu ma się ochotę strzelić w twarz. Poza tym jeśli nie lubicie romansów męsko-męskich to też jesteście w złym miejscu, bo ta książka aż ocieka seksem i tak przeszło mi przez myśl, że gdyby wyciąć wszystkie sceny erotyczne, to fabularnie możnaby to zmieścić w max półtorej tomu, ale jakoś specjalnie mi to nie przeszkadza, bo są napisane dobrze, nie są nachalne, na siłę, nie odczuwam tego, a to dobrze, bo łatwo przegiąć.

Pierwszy tom rzuca nam wyzwanie w twarz: spróbuj. I spróbowałam, wciągnęłam się  i przepadłam w historii tych dwóch mężczyzn. I miałam rację, że zostałam, bo dalej jest tylko lepiej! Na początku Logan jest aroganckim dupkiem, a ja całym sercem jestem team Tate, ale już pod koniec tego samego tomu zakochałam się w nich obu i jest to przepięknie poprowadzona historia miłosna, która nie toczy się prostym rytmem. Co to to nie, bo co chwilę pod nogi bohaterów rzucane są kłody, ale sposób, w jaki sobie radzą z sytuacją? Sprawia, że chcesz więcej.

Drugi tom jest emocjonalnie przytłaczający, bo mierzymy się z reakcją środowiska Tate'a na relację z mężczyzną. Czy wspomniałam, że Tate jest katolikiem i przez całe życie był hetero? To ciężki tom, smutny, pełen złości, przepełniony emocjami, ale to tylko sprawia, że historia się nie nudzi i wciąż pragniemy więcej. Do tego nasi bohaterowie zaczynają się wreszcie(!) poznawać. 

Trzeci tom sprawia, że zakochujemy się jeszcze mocniej... i totalnie łamie serce! Prawie dokładnie środek książki - serce staje w miejscu, wciągnęłam z sykiem oddech i gdyby w tym momencie książka się skończyła, prawdopodobnie rzuciłabym tabletem i wrzasnęła, że ja się tak nie bawię. Boże, co to był za tom! Jeśli myślałam, że w pierwszych dwóch było mnóstwo emocji, to tutaj wzruszenie ściska za gardło, rozwala serce na kawałki i dosłownie liczysz na cud. Ale to też zupełnie inne spojrzenie na Logana i próżno szukać w tym mężczyźnie tego aroganckiego dupka. 

Choć weszłam w gatunek, w którym nigdy wcześniej nie byłam, znalazłam bohaterów, których pokochałam i którym kibicuje z ogromną gamą emocji i wręcz tuptam w miejscu, żeby jak najszybciej zacząć czytać kolejny tom! I płaczę, że czwartego jeszcze nie ma po polsku!

Tytuł: Try. Take. Trust
Tytuł oryginału: Try. Take. Trust
Seria: Pokusa (tomy 1-3)
Autor: Ella Frank
Stron: 488 + 392 + 432
Forma: TTS / mobi
Wydawnictwo: Kobiece

Amo Jones - Malum

października 05, 2021

Amo Jones - Malum

Kiedy po raz pierwszy miałam styczność z tą serię, nie wiedziałam, gdzie mnie to zaprowadzi, ale po zapoznaniu się z historią Madison, wiedziałam, że to nie jest ten typ serii, gdzie mogę cierpliwe czekać na kolejny tom, dlatego przed zaczęciem pięć razy upewniłam się, że historia Tillie i Nate'a będzie zamknięta w tych dwóch tomach, zanim się za nie zabiorę.

Nie miałam pojęcia, jak bardzo tęskniłam za Królami i ich półświatkiem, który momentami przypomina mi podziemny krąg, czasami jakąś mafijną historię, a niekiedy staje się romansem. To książka, która wymyka się ramom gatunkowym, jest mroczna, erotyczna, może nieźle namieszać w głowie i nie nadaje się dla każdego, bo dużo tu brutalności, smutku i jak sama autorka ostrzega na początku - już jej nazwisko czasami brzmi jak przestroga. Dla mnie brzmi jak gwarancja jazdy bez trzymanki, bo zdecydowanie będę mieć na oku kolejne jej książki!

Nate i Tillie - czyli relacja na wskroś toksyczna, jak wszystko w świecie Królów, ale czytało się o niebo lepiej, niż trzy pierwsze tomy, bo tym razem nasza bohaterka nie jest totalnie tępą dzidą, której zachowanie i decyzje sprawiają, że mam ochotę ją zastrzelić, a sobie strzelić tabletem w twarz. Wręcz przeciwnie! Odniosłam wrażenie, że ta historia jest dużo bardziej dojrzała, ale przez niektóre wydarzenia dużo bardziej mroczna. Tym razem moje szare komórki nie obumierały w trakcie słuchania i naprawdę byłam zaintrygowana i zadowolona tym, co dostałam.

Po za tym - ma cholernie satysfakcjonujące zakończenie, a jednocześnie zostawia furtkę na zupełnie nowy rozdział w historii Królów. Rozdział, którego jestem ciekawa, bo po pięciu tomach zakończyliśmy jakąś erę i nadchodzi nowe pokolenie!

Wiem, że w bliżej nieokreślonej przyszłości pojawią się kolejne tomy i jedno jest pewno - ja tu będę cierpliwie czekać, bo swymi książkami rozpaliła moją ciekawość gatunku dark romance i będę musiała pogrzebać w poszukiwaniu innych historii :)

Tytuł: Malum: Część 1 i 2
Tytuł oryginału: Malum: Part 1 & 2
Seria: Elite King's Club (tomy 4-5)
Stron: 320 & 344
Autor: Amo Jones
Format: mobi / TTS
Wydawnictwo: Kobiece
C. S. Pacat - Książęcy Gambit

czerwca 12, 2021

C. S. Pacat - Książęcy Gambit

Długo nie miałam zamiaru pisać nic o tej książce, bo długo też nie wiedziałam, co właściwie mam o nie powiedzieć. Mam wrażenie, że jest to bardzo typowy drugi tom - podsumowuje to, co działo się w pierwszym i przygotowuje nas na finał. 

Bardzo ciężko było mi się w niego wgryźć - pierwszy ogromnie mi się podobał, ale minęło już bardzo dużo czasu, odkąd go czytałam i zajęło mi ponad połowę książki, aż wszystkie trybiki zajarzyły i udało mi się przypomnieć, jakie zasady rządzą tym światem. Jeśli tak jak ja, nie bardzo pamiętacie albo nigdy nie czytaliście, przypomnę wam - mamy dwa królestwa, która wzajemnie się nienawidzą. Damien, czyli zaginiony książę jednego z nich jest niewolnikiem u Laurenta, księcia dugiego królestwa, który nie ma pojęcia, kim jest jego niewolnik. Dodatkowo w świecie tym współżycie z kobietą jest czymś gorszącym, a zrobienie jej dziecka czynem karygodnym. W obawie przed nawet przypadkowym spłodzeniem bękarta, panowie szukają uciech u innych panów i jest to coś powszechnego. Przede wszystkim - jest to oryginalne i ja byłam zachwycona takim świeżym pomysłem. 

No ale jak wypada drugi tom? Pomijając kwestię, że właśnie miałam problem z wgryzieniem się, a autorka też nie robi nic, aby nam takie fakty przypomnieć - od od razu rzucamy się na głęboką wodę i jeśli nie czytamy tych tomów krótko po sobie, to możemy mieć problem z połapaniem się. Kwestia jeszcze kto ma jaką pamięć, ale mi parę faktów na przykład umknęło i czułam się co najmniej dziwnie, jakby mi czegoś na początku brakowało. Ale jak już wszystkie klocki znalazły swoje miejsce, została mi czysta radocha z lektury. 

Wciąż twierdzę, że jest to tom taki bardzo przejściowy, który w pierwszej połowie układa wszystko, co już wiemy i przygotowuje nas na bombę, która jest rzucona pod koniec tomu. Przez to mam ochotę jak najszybciej wrócić i nadrobić historię. A został mi tylko jeden tom, więc liczę na wielki finał!

Bardzo podoba mi się, w jaki sposób ostatecznie historia została rozwinięta i w jaką stronę to wszystko idzie, chociaż też nie mogę powiedzieć, aby był to tor jakoś wielce odkrywczy. Fabularnie wychodzi to dość przeciętnie, ale czyta się dobrze, więc wcale mi to nie przeszkadza. O wiele większy nacisk położony jest na bohaterów i na ich relacje i to już jest zrobione o niebo lepiej, a czytanie, jak rozwija się relacja zwłaszcza Laurenta i Damiena, jak oboje się zmieniają i otwierają - dajcie więcej!

Na pewno nie każdemu ta książka przypadnie do gustu, zdaję sobie z tego sprawę, ale też mam wrażenie, że druga część jest mniej... erotyczna, w takim sensie, że tych wątków jest tu po prostu dużo mniej i można je w sumie zliczyć na palcach jednej ręki. 

Tytuł: Książęcy Gambit
Tytuł oryginału: Prince's Gambit
Seria: Zniewolony książę (tom 2)
Autor: C. S. Pacat
Stron: 427
Format: TTS
Wydawnictwo: Studio JG
C. S. Pacat - Zniewolony książę

lutego 06, 2021

C. S. Pacat - Zniewolony książę

Dawno temu widziałam tą książkę u Kasi z niekulturalnie, która się nią zachwyciła i w sumie tyle pamiętam - że bardzo ją polecała. Do tego czasu kompletnie zapomniałam, o czym ona jest, ale od dawna bardzo chciałam ją przeczytać. Gdy w końcu się do niej dorwałam, moja mina była wręcz bezcenna, bo moje wyobrażenia o niej były... no z goła inne.

C.S. PACAT - Australijska autorka bestselerowej trylogii „Captive Prince” („Zniewolony książę”), mająca w swoim dorobku również twórczość komiksową („Fance”). Edukację zdobyła na Uniwersytecie Melbourne. Od tamtego czasu kilkakrotnie się przeprowadzała, przez kilka lat mieszkając w Tokio czy Perugii, aby ostatecznie powrócić do Melbourne, gdzie obecnie pracuje nad nowymi projektami.

Po śmierci króla Akielos prawowity następca tronu, książę Damen, zostaje zostaje pojmany i wtrącony do lochu. Jego przyrodni brat pozbawia go tożsamości i wysyła jako niewolnika do haremu księcia wrogiego kraju. Od tego momentu Damen musi znaleźć sposób, aby przeżyć na dworze, za którego kulisami toczy się podstępna walka o tron, w którą mimowolnie zostaje wplątany. Niegdyś potężny wojownik, teraz obdarty z godności niewolnik będzie musiał walczyć o przetrwanie sprzymierzając się ze swoim największym wrogiem. Jego nowy pan, książę Laurent, jest bowiem równie urodziwy co wyrachowany i śmiertelnie niebezpieczny. Jedno jest pewne – tożsamość Damena musi pozostać tajemnicą. W końcu ten, którego pomocy potrzebuje, ma najwięcej powodów, aby go nienawidzić...

Warto zaznaczyć na początek, że seria ta wyszła nakładem od Studia JG - wydawnictwa znanego głównie z mang, jak chociażby moich ukochanych Fairy Tail i ostatnio wydali pierwszy tom Łowców Smoków - totalnie boska historia, której ekranizacja jest na Netflix! (Kuutei Dragons). Ale, ale, przejdźmy do rzeczy! Czytałam sporo złych opinii o tej książce, ale moim zdaniem wywodzą się one z niezrozumienia tematyki i świata przedstawionego w książce.

A jest on dosyć ciekawy. W królestwie, w którym przebywa Damen - wybaczcie, nie pamiętam nazwy - kobiety są w gorszej pozycji, ba! prawie nie występują w książce, są wspomniane kilka razy. Najgorszą rzeczą, której może się dopuścić mężczyzna jest zrobienie dziecka kobiecie i nieożenienie się z nią. Aby tego uniknąć, wielu mężczyzn oddaje się uciechom, spółkując z innymi mężczyznami. Książę, jak i większość arystokracji ma swoich osobistych nałożników - w większości niewolnicy, niektórzy z własnej woli oddają się, niektórzy zostali zmuszeni do tego siłą. O nich samych można by napisać osobną historię, bo są to postacie bardzo różnorodne i ciekawe i fajnie by było poznać ich historie!

Wiele osób zarzuca książce, że propaguje niewolnictwo i gwałty, które nie są sexy. Ale tu nie o to chodzi! Absolutnie. Sam Damen zauważa, że jest to świat zepsuty do szpiku kości, oburza go i odrzuca i o to w tym chodzi. Taki jest świat, taka jest sytuacja, Pacat pokazuje wypaczoną rzeczywistość danego królestwo, w którym nie szanuje się nikogo i niczego, a arystokracja robi, co chce. W żadnym wypadku nie zależy jej, aby pokazać, że niewolnictwo jest sexy i nie wiem, skąd się biorą ludzie, którzy tak twierdzą!

Jest parę scen erotycznych, ale pojawiają się one na początku i - ja byłam zdziwiona nimi, trochę zniesmaczona, ale mówię - zapomniałam, o czym jest ta książka! więc się tego kompletnie nie spodziewałam. W dalszej części przechodzi już w czystą intrygę, którą czytałam z zainteresowaniem, choć muszę przyznać, że końcówka mi trochę nie szła. Wbrew pozorom te sceny i przeżycia Damena mocno ubarwiły książkę, którą pochłonęłam w mgnieniu oka i nie mogłam się oderwać, a gdy tego zabrakło to trochu zawiało nudą. Mocny wstęp, pod koniec trochę zwolniło, ale nie mogę się doczekać, co dostanę w drugim tomie, bo jestem mega zaintrygowana!

Nie jest to historia oczywista, na pewno nie każdy  się w niej odnajdzie, a ja ją w skrócie nazywaj gej porno, choć też nie do końca tak jest. Jeśli lubicie takie klimaty, bierzcie w ciemno. Ja nie jestem fanem, ale mimo to świetnie mi się ją czytało, jest dobrze napisana, a postacie są świetnie skonstruowane i bardzo różnorodne, ich emocje są niemalże namacalne. One same nie są czarno białe, można łatwo się z nimi zaprzyjaźnić, albo znienawidzić, a na pewno odnaleźć niektóre swoje cechy w nich i to jest mega fajne. 

Ja zdecydowanie będę kontynuować tą przygodę!

Tytuł: Zniewolony książę
Tytuł oryginału: Captive Prince
Autor: C. S. Pacat
Seria: Zniewolony książę, tom 1
Stron: 300
Format: mobi
Wydawnictwo: Studio JG
Markus Zusak - Złodziejka książek | Strasznie wkurzająca książka!

stycznia 27, 2021

Markus Zusak - Złodziejka książek | Strasznie wkurzająca książka!


To nie była dobra książka. Nie dla mnie. Była niesamowicie wkurzająca niemal od samego początku i pierwszy raz w swoim życiu chciałam przeskoczyć do zakończenia, przeczytać ostatni rozdział i o niej zapomnieć. Widząc tyle opinii 10/10 i tyle nagród, które zyskała spodziewałam się sztosu, a mam wrażenie, że po prostu zmarnowałam czas!

MARKUS ZUSAK - Australijsko-niemiecki pisarz. Jest autorem powieści Posłaniec oraz Złodziejka książek. Zusak jest najmłodszym z czworga dzieci Austriaka, malarza domowego, oraz Niemki. W wywiadzie dla Sydney Morning Herald powiedział, że podczas dorastania słuchał opowieści o III Rzeszy, bombardowaniu Monachium i Żydach przechodzących przez małe miasteczko w którym żyła jego matka. Te opowieści zainspirowały go do napisania Złodziejki książek.

Liesel Meminger swoją pierwszą książkę kradnie podczas pogrzebu młodszego brata. To dzięki „Podręcznikowi grabarza” uczy się czytać i odkrywa moc słów. Później przyjdzie czas na kolejne książki: płonące na stosach nazistów, ukryte w biblioteczce żony burmistrza i wreszcie te własnoręcznie napisane… Ale Liesel żyje w niebezpiecznych czasach. Kiedy jej przybrana rodzina udziela schronienia Żydowi, świat dziewczynki zmienia się na zawsze…

Nie udało mi się polubić Liesel, jej otoczenia i jej przygód. Jej postać działała mi na nerwy, nie kibicowałam jej w żaden sposób i nie zrobiło mi się smutno, gdy działa jej się krzywda bądź odchodziły osoby z jej otoczenia. Podejrzewam, że gdyby nagle zabrakło jej w książce nawet bym nie zauważyła. 

Niesamowicie nie podobała mi się i wkurzała mnie narracja, która była przekombinowana i o ile na początku był oto fajne, to prawie 500 stron  było nużące i utrudniało skupianie się na historii, bo spokojnie można by urwać tu z 200 stron, przeznaczonych właśnie na takie niezwiązane w z fabułą pierdolenie.

Największy problem z tą powieścią? Nie umiem powiedzieć, o czym ona była. Złodziejka Książek, która "ukradła" może trzy książki? Cudzysłów zamierzony, bo jedną dostała. Byłam przekonana, że będzie to jej historia, że te książki będą w centrum uwagi, a wzmianki o nich były pojedyncze, zaś nazywanie Liesel Złodziejką Książek takie mocno na wyrost. Tak naprawdę ja nie wiem, czy to jest historia Liesel, jej przyjaciela, Żydów, czy może opowieść śmierci, bo wszystkiego jest po trochu i nijak mi się to nie łączyło w całość. Odniosłam wrażenie, że to po prostu zlepek historii, które autor próbował nieudolnie połączyć.

Cokolwiek myślicie o tej książce - dajcie znać, ale ja nie polecam.

Tytuł: Złodziejka Książek
Tytuł oryginału: The book thief
Autor; Markus Zusak
Stron: 496
Format: audiobook
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Światło między oceanami - M. L. Stedman

maja 21, 2020

Światło między oceanami - M. L. Stedman

Pamiętam, jak moja mama czytała tą książkę i przewracając ostatnie strony siedziała z czerwonymi oczami i chusteczką w dłoni. Mając w pamięci ten obraz spodziewałam się, że książka ta rozerwie moja duszę i targnie emocjami. Czy tak się stało?

M.L. Stedman to australijska pisarka, która osiągnęła światową sławę już za sprawą pierwszej swojej publikacji, debiutanckiej powieści pod tytułem „Światło między oceanami”. Pierwsza książka w dorobku Stedman poruszyła wielu krytyków i czytelników, jak świat długi i szeroki.

Rok 1920. Tom Sherbourne, inżynier z Sydney, wciąż nie może się uporać ze wspomnieniami z Wielkiej Wojny. Posada latarnika na oddalonej o 100 mil od wybrzeży Australii niezamieszkanej wysepce Janus Rock i kochająca żona Isabel, która decyduje się dzielić z nim samotność, stopniowo przynoszą mu spokój i pozwalają pokonać upiory przeszłości. Los wystawia ich jednak na ciężką próbę. Po dwóch poronieniach i wydaniu na świat martwego chłopca, Isabel dowiaduje się, że nie będzie mogła mieć dzieci, i popada w depresję. I wówczas zdarza się cud: do brzegu wyspy przybija łódź ze zwłokami mężczyzny i płaczącym niemowlęciem. Ulegając namowom żony, kierując się głosem serca, a nie zasadami moralnymi, Tom podejmuje decyzję, której konsekwencje położą się cieniem na życiu wielu ludzi...

Ano nie, nie poruszyła, nawet przez chwilę nie chciało mi się płakać i całość przeszła praktycznie bez echa. Nie wiem, może jestem nieczuła, a może po prostu przeczytałam ją w złym momencie, bo byłam naprawdę mega zmęczona ostatnimi dniami. 

Nie zmienia to faktu, że jest to książka dobra, choć sam początek przydługi i nużący, niezbyt chciało mi się go czytać. Opisy australijskiej wyspy nie działały zbytnio na moją wyobraźnię i był to po prostu bardzo długi i bardzo męczący wstęp.

Gdy za to doszliśmy już do właściwej akcji i gdy okazało się, jakie konsekwencje ma decyzja Tom i Isabel... Reszta książki zleciała mi naprawdę szybko i już ciężko było się oderwać! Stedman stworzyła kawał dobrej książki. Ciężko sobie wyobrazić, przez co przechodziła Izzy i łatwo wytłumaczyć motywy dogłębnie zranionej kobiety. 

Mogę tez zrozumieć motywy Toma i dlaczego postąpił tak, a nie inaczej. W końcu ich szczęście oznaczało rozpacz innych. Dokonali trudnego i niemożliwego do rozstrzygnięcia wyboru, choć kto wie, co by się stało, gdyby tamtego feralnego dnia postanowiliby nie zatrzymywać niemowlęcia. Ale jest to tylko gdybanie. Nie zmienia to faktu, że książka daje do myślenia i podejrzewam, że na rożnym etapie odbieralibyśmy ją zupełnie inaczej. Dlatego pewnie mnie nie ruszyła, bo nie mam dzieci i pewnym rzeczy po prostu nie zrozumiem, bo nigdy ich nie przeżyłam. Inaczej tez zadziałała na moją mamę, która mogła widzieć w małej dziewczynce chociażby mnie...

Tytuł: Światło między oceanami
Tytuł oryginału: The light between oceans
Autor: M. L. Stedman
Seria: brak
Stron: 432
Format: mobi
Wydawnictwo: Albatros
Jay Kristoff - Tancerze Burzy

listopada 06, 2018

Jay Kristoff - Tancerze Burzy


Powiem szczerze, że nigdy do końca nie wiem, ile zajmuje mi przeczytanie danej pozycji i moim wyznacznikiem jest Goodreads (o ile dodam w czas...) i czasem sama się sobie dziwię. Tancerze Burzy wypadli w złym okresie, bo w trakcie przeprowadzki, gdzie kompletnie zgubiłam rytm czytania. Co prawda pierwsze prawie 40% pochłonęłam hurtem (ach te bhp :D), ale dalsza część już gdzieś się rozciągnęła. Ostatnie 10% zajęło mi cztery dni, ale to raczej ze względu na zmęczenie niż znużenie książką. 

Z radością na końcu książki odkryłam słowniczek pożytecznych pojęć, co niestety dla użytkownika kindle'a jest o tyle wadą, że nie widzę go, póki nie skończę książki. Nawet jeśli dorwę się do niego wcześniej, to skakanie pomiędzy ostatnimi stronami a aktualnie czytanym momentem jest co najmniej upierdliwe. No ale do rzeczy.

Pierwsza część trylogii "Wojna lotosowa" wprowadza czytelników w świat wysp Shima, które, rządzone przez okrutnego szoguna, są na granicy przetrwania: toksyczny przemysł wyniszcza państwo, a władca dba wyłącznie o własne interesy. Tajemnicza, wszechmocna Gildia surowo karze każdego, kogo podejrzewa o Nieczystość. W tym świecie zaawansowana technologia przeplata się z japońską mitologią. W tych niespokojnych czasach szogun wydaje polecenie: wysyła Yukiko i jej ojca po gryfa – gatunek istniejący już tylko w legendach – co od początku jawi się jako zadanie niemożliwe do wykonania. Życie ojca i córki wisi na włosku, bo jak wszyscy doskonale wiedzą, szogunowi się nie odmawia. Jednak misja okazuje się daleko bardziej niebezpieczna niż niemożliwa. - opis wydawcy.

Kristoff stworzył naprawdę fajny świat, to muszę przyznać nawet ja. Młoda Yuhiko jest bohaterką, której nie da się nie lubić - jest odważna, uparta, lojalna, a przy tym nie przerysowana. Nie jest też dziewczyńska, nie są najważniejsze dla niej wygląd, czy ciuchy. Z drugiej strony parę razy wspominane są jej piękne, długie, kruczoczarne włosy (zazdrooo) czy uroda. Pojawiają się także wątki romansów i miłości Yukiko, ale nie to jest pierwszym planem i choć zawsze z niecierpliwością tego wyczekuję i swatam bohaterów, tutaj kompletnie mi to nie przeszkadzało. 

Przyznam szczerze, że w międzyczasie gdzieś trochę zgubiłam wątek i pogubiłam się w historii - miało to miejsce w trakcie zapoznania Yukiko z Arashitorą i choć wydawca podaje, że wyruszyli po gryfa, ja przez cały czas trwania powieści zastanawiałam się, jak wygląda Tygrys Gromu. Nie wiem, jak, kiedy i gdzie, ale kompletnie przeoczyłam ten wątek...

Na początku miałam zgrzyt z tymi wszystkimi japońskimi słówkami, zwrotami, całą mitologią, którą choć uwielbiam i chętnie czytam nawiązania, to niezwykle ciężkie jest przeczytać, a co dopiero zapamiętać niektóre słowa. Z biegiem czasu jednak zaprzyjaźniłam się z nimi i przestało mi to przeszkadzać. A pomysł wymieszania japońskiej mitologii, gryfów i nowoczesnej technologii? Bomba!

Samą książkę czyta się dość zgrabnie, choć mam wrażenie, że przez pierwszą jej połowę niewiele się dzieje, skupiamy się bardziej na podróży Yukiko, odnalezieniu gryfa, odkryciu przez nią tego, kim naprawdę jest i historii Tancerzy Burzy. Tak na dobrą sprawę akcja zaczyna się po uwięzieniu Yukiko i Arashitory przez Szoguna (swoją drogą straszny buc i postać idealna w swej roli!). Końcówka moim zdaniem miazga, jednocześnie zakańcza pierwszy tom, ale i pozostawia otwarte zakończenie, by z radością móc wyczekiwać kolejnych tomów. 

Podobał mi się wątek siostry Szoguna (jak to mówią, trzymaj przyjaciół blisko, a wrogów jeszcze bliżej), naprawdę ciekawa postać :), spodziewałam się czegoś innego po Hiro i kompletnie mi się nie podobał sposób, w jaki ten wątek się rozwinął (świnia jedna) i mam szczerą nadzieję, że jeszcze usłyszymy o Kinie :)

Jeśli ktoś jeszcze nie czytał - polecam!

Tytuł: Tancerze Burzy
Tytuł Oryginału: Stormdancer
Autor: Jay Kristoff
Seria: Wojny Lotosowe (tom 1)
Stron: 480
Format: mobi
Wydawnictwo: Uroboros
Dawn Barker - Pozwól jej odejść

września 04, 2018

Dawn Barker - Pozwól jej odejść


Ostatni natłok pracy i zmęczenia nie pozwolił mi skończyć książki, mimo iż zaczęła się świetnie, a im dalej tym lepiej. Na Dawn Barker trafiłam już wcześniej, ale nie powaliła mnie na łopatki. Pierwsza połowa książki jak najbardziej, ale w drugiej strasznie zaczęła mnie irytować główna bohaterka i tylko czekałam na koniec.

Zoe nie miała łatwego startu. Jako młoda dziewczyna zachorowała na toczeń, który co jakiś czas powraca, stwarzając problemy w normalnym funkcjonowaniu. Sprawił także, że mimo wielu prób, każda ciąża Zoe kończy się poronieniem i w końcu pada najgorsza diagnoza: Nigdy nie będzie miała dzieci. A dziecko, ta mała kruszynka, jest czymś, o czym marzy najbardziej na świecie. Obserwując swoją przyrodnią siostrę, jej szczęście rodzinne i trójkę uroczych dzieci, zapada się w sobie i czuje niepohamowaną zazdrość. Tak bardzo chciałaby by być na jej miejscu...

Pewnego dnia jej marzenie się spełnia, gdy jej siostra postanawia zostać surogatką i urodzić jej dziecko. Ale czy naprawdę możliwe jest, aby matka wyrzekła się swojego dziecka, które przez 9 miesięcy nosi pod sercem, a gdy słyszy jej pierwszy krzyk to pragnie tylko kochać i chronić małą Louise.

Mąż Zoe, Lachlan, przez większość czasu jest poza domem, pracując w kopalni złota i rzadko bywa w domu. Po narodzinach córki coś się dzieje i zaczyna odsuwać się od żony. Zwalnia się z pracy, pije, snuje się po domu, nie zajmuje się córką. Zoe ma wrażenie, że zyskując córkę, traci męża. Jaka tajemnica kryje się za jego zachowaniem?

Książkę czytało mi się bardzo dobrze i szybko, oczywiście w tych momentach, gdzie ze zmęczenia nie przysypiałam na siedząco :D Mamy tu wiele, rywalizację przyrodnich sióstr, która trwa od momentu narodzin, a po urodzeniu Louise przeradza się w coś więcej. Zeo odkrywa prawdziwą twarz Nadii i dowiaduje się, do czego jest zdolna matka, która żałuje oddania własnego dziecka. Nawet, jeśli zrobiła to legalnie, za pośrednictwem sądu i taka była umowa... Jest to chyba najciekawszy wątek w książce i jej główny napędzacz - Louise. 

Akcja dzieje się dwutorowo - za czasów nastoletniej Louise, gdzie to ona i jej problemy z rodzicami wiodą prym - oraz w czasach zanim się pojawiła na świecie i już po jej urodzeniu. Czytając mam wrażenie, że matka nowo narodzonej Lou i tej piętnastoletniej to dwie, kompletnie różne osoby. Trudno uwierzyć, jak wszystkie te wydarzenia wpłynęły na Zoe i jak bardzo ją zmieniły.

To, co mnie wkurza w tej książce, to kłótnia Zoe z Lachlanem. Wiem, że coś się między nimi dzieje, wiem, że coś się stało w pracy Lachlana (w końcu nie rzuca się pracy od tak!), ale do jasnej cholery, czy naprawdę muszą robić takie podchody i prawie, że fochy "nie mogę ci powiedzieć"? Skoro są małżeństwem i się kochają, to chyba rozmawiają ze sobą? Argh. Sama chciałam wstać i mu jebnąć, żeby się ogarnął. Druga rzecz to kwestia dwutorowości akcji, której po prostu nie lubię. Nie znoszę takich skoków w czasie, gdzie przez chwilę jestem powiedzmy w 2015, a za chwilę w 2000.... Chę być albo tu, albo tu. Zwłaszcza, że jedna historia jest zdecydowanie lepsza od drugiej i wolę tą Zoe z młodości niż tą znerwicowaną sztuczną póżniejszą.

Może się mylę, ale mam wrażenie, że Barker ma tendencje (i talent) do kreowania bardzo wkurzających kobiecych bohaterek :) Chociaż Zoe to pryszcz, przy poprzedniej (Pęknięte Odbicie). Będę musiała więcej jej książek przeczytać, żeby się przekonać :)

Książka generalnie na plus, nie zrażam się do autorki, wręcz przeciwnie - chcę jeszcze. Porusza ona trudne tematy rodzicielstwa, surogatki, zgrabnie wplecione etapy i prawne przeniesienie praw rodzicielskich i niesamowitej sile miłości matki do dziecka. Czyta się to lekko i przyjemnie, zdecydowanie na plus :)

Tytuł: Pozwól jej odejść.
Tytuł oryginału: Let her go.
Autor: Dawn Barker
Seria: brak.
Liczba stron: 440
Formant: mobi.
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka.
Emily Rodda - Miasto Szczurów

sierpnia 28, 2018

Emily Rodda - Miasto Szczurów



W trzecim już tomie przygód młodego Liefa wyruszamy do Miasta Szczurów - miejsca złego, pełnego Szczur-Łapów, strasznych postaci, dla mnie będących połączeniem szczura i mnicha. Mają swoje dziwne zasady, których nikt nie rozumie, 

Dziewięciu Szur-Łapów pilnuje, by lud stosował się do praw czystości, czujności i posłuszeństwa -
odburknął Reece. - Dlatego miasto jest bezpieczne. Nimatszurf.
- Nimatszurf - mruknęli znów pozostali, skłaniając łyse głowy i przesuwając dłońmi po ciele.
Barda z Liefem popatrzyli po sobie, myśląc chyba o tym samym. Im prędzej się wyniosą z tego dziwnego miejsca, tym lepiej.

Ciarki to może mi nie przeszłym ale jak sobie to wyobraziłam, to jest to trochę obleśne. Mają łyse głowy, odziani są w czerwone stroje, zakrywające całe ciało, na dłoniach mają rękawiczki, a twarz zasłania biała siateczka (niczym upiorna panna młoda...). Dziewięciu Szczur-Łapów sprawuje kontrolę, a ich specyficzne podejście do jedzenia, jego sprawdzanie, poświęcenie i pozwalanie na spożywanie tylko niewielkiej ilości tego, co wyprodukują, sprawia, że mam ochotę ich zdzielić patelnią. A jakie dobroci tam robią!

Zjadamy tylko niewielką część - odparła cicho Tira. -Większość pożywienia jest odrzucana podczas kontroli i po prostu się ją wyrzuca - westchnęła. - Kucharze są bardzo dokładni. Szkoli się ich od najmłodszych lat, ale nie chciałabym takiej pracy. Jest im smutno, bo pracują naprawdę ciężko, a tak rzadko się ich docenia.

Jak zawsze, Lief, Barda i Jasmine spotykają na swojej drodze nowych sprzymierzeńców, odkrywają dobrze strzeżone sekrety i cało wychodzą z kłopotów. Są niezwykle pomysłowi, czasami historia zatacza koła, ale w pozytywnym znaczeniu, bo każdy napoczęty wątek znajduje swoje zakończenie. Postacie nie są czarne i białe, mają swoje drugie dno, którego się nie spodziewamy. 

Rodda pokazuje, że nie każdy jest taki, jak sie wydaje, ma różne oblicza i nie zawsze możemy być z nich zadowoleni. Jak Tom, który rzecze:
Oczywiście. Jestem taki sam dla każdego, nie staję po niczyjej stronie. Nie wtykam nosa w nie
swoje sprawy. W tych ciężkich czasach to jedyne mądre podejście. No i pozwala nieźle zarobić. Kąciki jego ust uniosły się w uśmiechu, chudą twarz pokryły zmarszczki. (...)
Zdrajca! - zawołał Lief zduszonym szeptem.
- Być może - odparł przeciągle Tom, nie oglądając się za siebie. - Ale żywy i bogaty. I to dzięki mnie przetrwaliście, by wałczyć dalej. 
Poszedł dalej, cmokając na konie i wyciągając ku nim rękę z trawą.

W trudnych chwilach możemy liczyć na swoich zaufanych przyjaciół, których jak najbardziej warto mieć. A osoby, które wydają nam się bezużyteczne i nic nie wniosą, mogą się okazać pełne niespodzianek i obrócić bieg wydarzeń. Jak na książeczkę dla dzieci, znajduję w niej wiele dość powszechnych morałów, ale okraszonych barwnym światem. Z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy.

P.S: Sama akcja w mieście szczurów była krótka i mniej ciekawa niż Szczur-Łapy. A powinna być głównym wątkiem...

Tytuł: Miasto Szczurów.
Tytuł Oryginału: City of the Rats.
Seria: Pas Deltory. Tom 3.
Autor: Emily Rodda.
Liczba stron: 168.
Format: TTS
Wydawnictwo: Egmont Polska
Emily Rodda - Jezioro Łez

sierpnia 26, 2018

Emily Rodda - Jezioro Łez


Drugi tom Pasa Deltory zaczyna się praktycznie w momencie skończenia pierwszego. Nie wiem czemu, ale czytając pierwszy to, byłam świecie przekonana, ze główny bohater, Lief, ma 10 lat. W rzeczywistości ma 16 i nie jestem w stanie powiedzieć, co mi siw ubzdurało (poza tym, że zasnęłam w trakcie, co jednak się nie wydarzyło).

W tej części nasi bohaterowie wyruszają nad Jezioro Łez, kolejne niebezpieczne miejsce, nad którym prawdopodobnie znajduje się kolejny kamień. Podobnie jak w pierwszej części, także tutaj akcja jest dosyć szczątkowa, chociaż główny watek zajmuje zdecydowanie więcej czasu, a nawet jest drugi! Dzięki temu mam wrażenie, że faktycznie coś się dzieje, a nie cały czas idą lub też leżą nieprzytomni w puszczy.

Początkowo trafiają do domku rodzieństwa (a może małżeństwa), Nid i Doj, którzy oferują im gościnę i posiłek. Tylko Lief, noszący pas Deltory z pierwszym kamieniem, rozumie, co do niego mówią i nie są to miłe słowa, bo tak mili ludzie sa raczej potworami pokroju Baby Jagi, chcą nakarmić bohaterów, a następnie ich zabić. Dzięki mocy klejnotu, Lief słyszy prawdziwe słowa i ratuje swoich przyjaciół.

Siedział teraz nieruchomo z pochyloną głową, zakrywając dłońmi topaz, gdy
Doj stawiał na stole tacę z napojami i półmiskiem małych ciasteczek.
-
- Żryjcie, barany - powiedział Doj. - To wasz ostatni posiłek w życiu!
Liefowi zjeżyły się włosy na głowie. Czyżby miał halucynacje? A może przysnął na chwilę? Zerknął na Bardę i ujrzał uśmiech zadowolenia na jego twarzy. Jasmine także siedziała spokojnie.

U Nid i Doj natykają się na małego stworka, Manusa, który przez 5 lat był więźniem potworów. Manus jest niemy i porozumiewa się za pomocą dziwnych znaków i muzyki, którą gra na flecie. A w tej muzyce przemyca wszystkie emocje których nie jest w stanie przekazać słowami i gestami. Odgrywa on ogromna role w podroży naszych bohaterów i w całej książce. Wyobrażam go sobie jako takiego małego włochatego stworka, był w Gwiezdnych Wojnach, ale nie wiem jak się zwał. I jest chyba moją ulubioną postacią :D

Jak już wspomniałam wyżej, akcja dzieje sie szybko i zajmuje niewiele czasu. Mam wrażenie, że jest to bardzo dobry potencjał, ale zdecydowanie poświęca mu się za mało czasu. Jak byłam mala i to czytałam, nie przeszkadzało mi to. Jarałam się ta książką, choć pewnie kończyłam ją w jeden dzień. W sumie dalej tak jest, ale widzę te błędy. Jak dla mnie, strasznie nagle się kończy! Testuje sobie teraz czytacza (o tym kiedy indziej) i nawet nie ogarnęłam, ze już koniec książki, bo jakby urywała się nagle, bez konkretnego zakończenia. Jakby ktoś wam czytał książkę i nagle ją zamknął z głośnym hukiem. Niemiłe uczucie.

Fajne za to jest to, ze na samym początku mamy krótkie przypomnienie, co się działo w poprzedniej książce. Nawet jak czytam jedna po drugiej to jest milo bo zawsze mogło mi coś umknąć. Na przykład wiek bohatera... Przypomina mi to, jak w serialach często jest: Poprzednio w...  Na początku spoko, ale jak pochłaniasz sezon w dwa dni to wkurza niemiłosiernie, bo ileż można o tym przypominać :D Pewnie w którymś tomie mnie szlag trafi, że ciągle mi to przypominają. Za to z perspektywy dziecka fajna sprawa, zwłaszcza, jak tomy wychodzą rzadko lub długo się na nie czeka. 

Tytuł: Jezioro Łez
Tytuł oryginału: The Lake of Tears
Autor: Emily Rodda
Seria: Pas Deltory. Tom 2
Liczba stron: 164
Format: TTS
Wydawnictwo: Egmont Polska
Emily Rodda - Puszcze Milczenia

sierpnia 23, 2018

Emily Rodda - Puszcze Milczenia


Myślę, że powrotu do czasów dzieciństwa ciąg dalszy. Szukając jednej książki przyuważyłam jedną okładkę i mordka mi się uśmiechnęła na całą szerokość. Deltora! Moja magiczna kraina, którą zaczytywałam się wieki temu! Pamiętam tę piękne okładki (teraz takich nie robią ;c). Niestety, kiedy wzięłam się za lekturę, w moich bibliotekach były tylko cztery pierwsze tomy, choć zapowiedzianych/wydanych (w sumie do dziś nie wiem), było osiem. Natrętne i namiętne poszukiwanie nic nie dało i w sumie skończyłam na tych czterech, które przeczytałam z 3-4 razy :D

Deltora jest magiczną krainą, w której rządzi rodzina królewska. Ostatni król, Alton, umiera w niewyjaśnionych okolicznościach, będąc w kwiecie wieku i pełni zdrowia. nagle dopada go nieznana choroba i w ciągu kilku tygodni osieraca swojego jedynego syna, Eldona. Eldon ma dopiero 10 lat, a już musi zostać królem. Od małego jest uczony, że najważniejsze jest prawo, a prawo w Deltorze zabrania zaskakująco wielu rzeczy. Jego najlepszy przyjaciel Jarred:  

przydzielono do towarzystwa Endonowi, żeby młody książę nie czuł się samotny. Dorastali razem niczym bracia. Odrabiali wspólnie lekcje w szkolnej sali, przekomarzali się ze strażnikami i wyłudzali smaczne kąski.

Widywanie się z innymi dziećmi było surowo zabronione przez prawo... Jarred jest ciekawski świata i najchętniej opuściłby mury zamku, aby go poznać, jednakże wychowany wedle królewskich zasad Eldon stanowczo się sprzeciwia i z przerażeniem w oczach zasłania się, że Prawo zabrania...

Nowe wydanie nie jest takie fajne ;c

Nie mogę za dużo w sumie zdradzić, bo książeczka jest bardzo cienka i zanim bym przeszła do głównego punktu, już znalibyście większą cześć fabuły :D Głównym tematem książki jest słynny pas Deltory, zawierający magiczne kamienie, chroniący królestwo przed złem. Pierwotnie noszony codziennie przez króla, by z czasem być wyciągany tylko na czas koronacji. 

Bardzo podoba mi się opis pasa, jest dokładny, łatwo można sobie wyobrazić, jak wygląda i dlaczego, jest tak ważny. 

Był wśród nich topaz, symbol wierności, złocisty jak zachodzące słońce. Był ametyst, symbol prawdy, o barwie fiołków rosnących na brzegach rzeki Del. Czystość i siłę reprezentował diament, przejrzysty i skrzący się jak lód. Honor natomiast - szmaragd, zielony jak bujna trawa. Piątym był lapis-lazuli, kamień niebiański, ciemnoniebieski z punkcikami srebra, wyglądał jak rozgwieżdżone, nocne niebo. Szczęście oznaczał rubin barwy czerwonej krwi. A opal, symbol nadziei, błyszczał wszystkimi kolorami tęczy.

Postacie  udało się Emily wykreować wiarygodne i dające się lubić, chociaż z Eldonem trochę mi to zajęło. Wydawał się rozpieszczonym królem, ale tak naprawdę przez całe życie żył pod kloszem, nieświadom tego, co się dzieje poza murami zamku. Głównymi bohaterami staje się jednak syn Jarreda, Alfie, bowiem to on wyrusza w niebezpieczną podróż. Trochę szkoda, bo przywiązałam się do Jarreda i mam nadzieję, że odegra jakąś rolę w historii. Sam fakt, że w podróż wyrusza dziecko pod opieką starszego przyjaciela, nieco przypomina mi Eragona, gdy ten wyruszał w swoją podróż. Tyle, że on miał smoka... 

Jest to naprawdę fajna książeczka dla dzieci, może trochę starszych, ale strasznie krótka! Akcja ma swój początek i koniec, ale chciałoby się więcej, bo ledwie się zacznie przygoda, to już się kończy. Przypomina trochę krótkie opowiadanie, niż powieść dla dzieci. Jako starszemu czytelnikowi, zdecydowanie brakuje mi bardziej rozwiniętej fabuły. Sama akcja w Puszczy stanowi mniejszą część fabuły, a była na tyle fajna, że chętnie przeczytałabym więcej o ich przygodzie. Ale mimo wszystko wciąż się świetnie bawię przy książce, zupełnie jak za dzieciaka.

Tytuł: Puszcze Milczenia.
Tytuł Oryginału: The Forest of Silence
Seria: Pas Deltory. Tom 1.
Autor: Emily Rodda.
Liczba stron: 171.
Format: TTS
Wydawnictwo: Egmont Polska
Copyright © Kasikowykurz , Blogger